Top Button

Określić typ wizy

Strefa Schengen

21 grudnia 2007 roku Polska dołączyła się do strefy Schengen – obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych, stworzonego przez 26 państw: Austria, Belgia, Węngry, Niemcy, Grecja, Dania, Islandia, Hiszpania, Włochy, Łotwa, Litwa, Liechtenstein, Luksemburg, Malta, Holandia, Norwegia, Polska, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Finlandia, Francja, Czechy, Szwajcaria, Szwecja i Estonia. Kraje te przyjęły ujednolicone zasady wjazdu i krótkoterminowego pobytu na ich terytorium.

Aby wjechać na terytorium Schengen, obywatele krajów trzecich muszą posiadać ważny dokument podróży oraz wizę, jeśli jest ona wymagana. Muszą również spełniać następujące warunki:

  • uzasadnić cel podróży i warunki planowanego pobytu, posiadać środki wystarczające na utrzymanie, zarówno podczas planowanego pobytu jak i na powrót do kraju zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, do którego osoba ta ma zagwarantowany wjazd, albo być w stanie legalnie zdobyć wyżej wymienione środki;
  • nie mogą znajdować się na liście osób, którym odmówiono zgody na wjazd;
  • nie mogą być uznawani za osoby, które mogą naruszyć porządek publiczny, bezpieczeństwo lub stosunki międzynarodowe jednej z Umawiających się Stron.

Zmianany w praktyce Schengen od 5 kwietnia 2010 r.

O jaką wizę się starać?

Jeżeli czas pobytu na terenie Polski lub innych państw strefy Schengen wynosi łącznie (w czasie jednego lub kilku wjazdów) do 90 dni w okresie kolejnych 180, liczonym od daty piewszego wjazdu, należy aplikować o wizę Schengen typu C. Wiza Schengen jednolita upoważnia do pobytu na terytorium wszystkich państw Schengen.

Wiza Schengen o ograniczonej ważności terytorialnej (C ważna tylko na Polskę lub z wyłączeniem określonego państwa/państw Schengen) upoważnia do pobytu jedynie na terytorium państwa/państw, na które jest ważna.

Wiza krajowa typu D

Jeśli planowany czas pobytu przekracza okres 90 dni (minimalnie – 91) w okresie kolejnych 180, liczonym od daty piewszego wjazdu, należy aplikować o wizę krajową D.

Wiza krajowa (D) upoważnia do przebywania:

  • na terytorium Polski na czas pobytu oraz okres ważności, na jaki została wydana;
  • oraz dodatkowo do poruszania się po terytorium pozostałych państw Schengen do trzech miesięcy w okresie półrocznym.

Jak długo można przebywać w Polsce na podstawie wizy C lub D?

Cudzoziemcy mogą przebywać na terytorium Polski (wizy krajowe D) lub Schengen (wizy jednolite C) przez okres przewidziany w wizie („czas pobytu", oznaczony cyframi) w okresie ważności wizy („wiza ważna od... do...", oznaczony datami).

Wyjazd z Polski/strefy Schengen musi nastąpić najpóźniej w ostatnim („ważna do...") dniu ważności wizy (niezależnie od tego, ile dni cudzoziemiec wykorzystał z „czasu pobytu").

Uwaga!

Umowa między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz.

KATEGORIA OBYWATELI UKRAINY, KTÓRZY NIE POTRZEBUJĄ WIZ

  • Posiadający paszport dyplomatyczny lub służbowy i wyjeżdżający w składzie oficjalnych delegacji do Polski

Zwracamy Państwa uwagę na nowe zasady liczenia dni pobytu na terytorium Schengen, które weszły w życie w dniu 18 października 2013 roku.

Legalność pobytu w strefie Schengen mogą być sprawdzane w dowolnym dniu pobytu (w tym na granicy) poprzez obliczenie liczby dni pobytu w Schengen w okresie 180 dni przed datą bieżącą . Planując swoją przyszłość podróż należy:

  1. Odliczać wstecz 180 dni (nie 6 miesięcy!) na każdy dzień planowanego pobytu w strefie Schengen.
  2. Policzyć ogólną liczbę dni spędzonych na terenie strefy Schengen w każdym 180-dniowym okresie według stempli wjazdu – wyjazdu w paszporcie.
  3. Sprawdzić, czy nie przekroczono 90 dni każdym okresie kolejnych 180. Jeśli przekracza, należy dostosować swoje plany i sprawdzić ponownie.
    Aby dokonać dokładniejszych obliczeń, Komisja Europejska stworzyła kalkulator dostępny pod linkiem: http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/policies/borders-and-visas/border-crossing/index_en.htm

MAŁY RUCH GRANICZNY

Informacja Konsulatu Generalnego RP we Lwowie o zasadach małego ruchu granicznego.

Kierując się pragnieniem rozwijania stosunków strategicznego partnerstwa i pogłębiania współpracy polsko-ukraińskiej, dążąc do wprowadzenia wzajemnych ułatwień przy przekraczaniu granicy przez mieszkańców strefy przygranicznej, Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Gabinet Ministrów Ukrainy w dniu 28 marca 2008 r., zawarli umowę o zasadach małego ruchu granicznego.

Polska i Ukraina, na potrzeby Umowy, przyjęły następujące definicje:

Mały ruch graniczny - regularne przekraczanie wspólnej granicy Państw Umawiających się Stron przez mieszkańców strefy przygranicznej Państwa Umawiającej się Strony w celu przebywania w strefie przygranicznej Państwa drugiej umawiającej się Strony ze względów społecznych, kulturalnych lub rodzinnych oraz z uzasadnionych powodów ekonomicznych, które według przepisów wewnętrznych Państwa drugiej Umawiającej się Strony nie są uznawane za działalność zarobkową, przez okres nieprzekraczający limitów czasu ustanowionych w Umowie.

Strefa przygraniczna - obszar jednostek podziału administracyjnego Państw umawiających się Stron, sięgający nie dalej niż 30 km od wspólnej granicy; jeśli część takiej jednostki jest położona w odległości pomiędzy 30 a 50 km od linii granicy, uznaje się ją za część strefy przygranicznej.

Zezwolenia na przekroczenie granicy w ramach małego ruchu granicznego - to dokument uprawniający posiadacza do wielokrotnego przekraczania wspólnej granicy Państw umawiających się Stron w ramach małego ruchu granicznego, na warunkach ustalonych w umowie.

Mieszkańcy strefy przygranicznej - osoby posiadające udokumentowane miejsce stałego zamieszkania w strefie przygranicznej przez okres nie krótszy niż 3 lata.

Zgodnie z artykułem nr 3 Umowy, mieszkańcy strefy przygranicznej mogą przekraczać wspólną granicę Polski i Ukrainy, w ramach małego ruchu granicznego, po spełnieniu następujących warunków: przedstawią ważne zezwolenie; nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS); nie są uważani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych Polski lub Ukrainy, ani też żadnego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

Zezwolenie uprawnia jego posiadacza do pobytu w strefie przygranicznej do 60 dni każdorazowo od dnia przekroczenia granicy.

Zezwolenie takie może być wydane mieszkańcom strefy przygranicznej, którzy: posiadają ważny dokument podróży, uprawniający do przekraczania granicy państwowej; okażą dokumenty potwierdzające fakt posiadania miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej przez okres nie krótszy niż 3 lata, oraz istnienie uzasadnionych powodów do częstego przekraczania granicy Polski i Ukrainy w ramach małego ruchu granicznego; nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS); nie są uważani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych Polski lub Ukrainy, ani też żadnego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

Dokumentami potwierdzającymi posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej na terytorium Ukrainy są: dowód osobisty obywatela Ukrainy; zaświadczenie o miejscu stałego zamieszkania wystawione przez właściwe organy ukraińskie.

Pierwsze zezwolenie wydawane jest mieszkańcowi strefy przygranicznej na okres ważności 2 lat, lecz nie dłuższy niż okres ważności dokumentu podróży. Natomiast kolejne zezwolenia wydawane są na okres ważności 5 lat, lecz nie dłuższy niż okres ważności dokumentu podróży, pod warunkiem, że osoba wnioskująca korzystała z poprzedniego zezwolenia zgodnie z postanowieniami umowy.

Właściwe organy wydają zezwolenia w możliwie krótkim czasie, ale nie dłuższym niż 60 dni kalendarzowych od dnia przyjęcia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami uzupełniającymi. W wyjątkowych przypadkach okres ten może być przedłużony do 90 dni kalendarzowych.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydaje uprawniony organ Rzeczypospolitej Polskiej, którym jest konsul. Odpowiednio: dla obywateli Ukrainy zamieszkałych na terenie lwowskiego okręgu konsularnego - Konsul we Lwowie, natomiast dla mieszkańców okręgu łuckiego - Konsul w Łucku.

Opłata za przyjęcie i rozpatrzenie wniosku wynosi 20 euro. Z opłaty zwolnione są osoby niepełnosprawne, emeryci i renciści oraz dzieci w wieku do lat 18.

W przypadku naruszenia zasad małego ruchu granicznego, Polska i Ukraina przewidują zastosowanie sankcji określonych w swoich przepisach wewnętrznych.

W przypadku utraty, uszkodzenia lub zniszczenia zezwolenia, obowiązkiem mieszkańca strefy jest powiadomić o tym organ ochrony granicy państwa, które wystawiło zezwolenie.

Mieszkańcy strefy przygranicznej mogą przekraczać wspólną granicę Polski i Ukrainy przez przejścia graniczne przeznaczone dla międzynarodowego ruchu osobowego oraz dla małego ruchu granicznego. Organy ochrony granicy kontrolują osoby przekraczające granicę zgodnie ze swoimi przepisami wewnętrznymi, bez stemplowania zezwoleń oraz dokumentów podróży przy wjeździe i wyjeździe.

Mieszkańcy strefy przygranicznej przekraczający wspólną granicę Polski i Ukrainy powinni posiadać dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia zdrowotnego (polisę, certyfikat) gwarantującej placówce opieki medycznej pokrycie kosztów leczenia w stanach nagłych i następstw nieszczęśliwych wypadków oraz kosztów transportu. Taki dokument powinien być ważny przez cały okres pobytu na terytorium drugiego państwa, nie krócej jednak niż 14 dni oraz powinien potwierdzać wysokość sumy gwarancyjnej ubezpieczenia w kwocie co najmniej 20 000 euro.

Dalej (Następna strona)